برهوت

كدام منطق بايد ما را از رنج تحمل‌ناپذير لحظه‌اي رها كند كه در آن، فردي كه مي‌پرستيمش و حضورش براي زندگي و حتي تن‌مان حياتي است، با قلبي بي‌تفاوت (و شايد راضي) با غيبت هميشگي ما كنار مي‌آيد؟ براي آن كه برايمان همه چيز است، هيچ چيز نيستيم.

از رمان «برهوت عشق»، نوشته‌ي فرانسوا مورياك.

پ.ن. : اين رمان را دو سال پيش ترجمه كرده‌ام اما به هزار و يك دليل، تاكنون منتشر نشده است. اميدوارم امسال چاپ شود.

+ پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386 ، اصغر نوری |

شعري از پل الوار

ترجمه‌ي اصغر نوري

براي ژئورژيا

دوستت دارم

دوستت دارم

دوستت دارم براي تمام زن‌هايي كه نشناخته‌ام

دوستت دارم براي تمام زمان‌هايي كه نزيسته‌ام

براي بوي دريا و بوي نان داغ

براي برفي كه آب مي‌شود براي اولين گل‌ها

براي حيواناتي پاك كه انسان نمي‌ترساندشان

براي دوست داشتن دوستت دارم

براي تمام زن‌هايي كه دوست نمي‌دارم‌شان

چه كسي جز تو مرا نشانم مي‌دهد

مني كه چنين كم خود را مي‌بينم

بي‌تو چيزي نمي‌بينم جز برهوتي گسترده

بين گذشته و امروز

تمام آن مرگ‌ها را پشت سر گذاشتم روي كاه

نتوانستم ديوار آينه‌ام را سوراخ كنم

بايد زندگي را كلمه به كلمه مي‌آموختم

همان‌طور كه از ياد مي‌بريم

دوستت دارم براي دانايي‌ات كه دانايي‌ام نيست

براي سلامتي

دوستت دارم مقابل تمام آن چيزها كه فقط وهم‌اند

براي قلب جاوداني كه صاحبش نيستم

تو فكر مي‌كني ترديد هستي و چيزي جز خرد نيستي

تو خورشيدي بزرگي كه بر سرم بالا مي‌آيد

آن هنگام كه به خود يقين دارم

پ.ن.: فرانسه‌ي شعر را اينجا بخوانيد.

+ دوشنبه چهارم تیر 1386 ، اصغر نوری |