ترجمه‌اي براي او كه مي‌داند

نامه‌اي ازگوستاو فلوبر به لوئيز كوله

ترجمه‌ي اصغر نوري

من دلم سخت گرفته است از اين

مهمان‌خانة مهمان‌كُشِ روزش تاريك

..........

نيما

من، خودم

من، دستم نمي‌رود به كار

وقتي نيستي در كنارم

وقتي نيستم در هوايت

چشمم درد مي‌گيرد

بس كه نمي‌بيندت به خواب،

گوشم كَر مي‌شود

از اين همه حرفي كه نمي‌زني

من، دلم شاد مي‌شود گاهي

گاهي، فقط همين

چه حالي مي‌كند تنم

تنت را كه مي‌يابد در تني

من، خودم تنهاست.

 نامه‌‌اي از گوستاو فلوبر به لوئيز كوله

 ترجمه‌ي اصغر نوري

       با من از يأس‌هايت مي‌گويي. كاش مي‌توانستي يأس‌هاي مرا ببيني! بخوان و روياپردازي نكن! در مطالعه‌هاي طولاني غوطه‌ور شو. هيچ‌چيز همواره خوب نيست مگر عادت به كاري لجوجانه. از آن افيوني ساطع مي‌شود كه روح را دچار رخوت مي‌كند. من از ملال‌هاي وحشتناكي گذشته‌ام و پريشان از عذاب، در خلاء دور خود چرخيده‌ام. با نيروي صبر و غرور مي‌توان از اين وضعيت نجات يافت؛ تلاش كن.

مي‌داني يأسِ تمام اينها مرا كجا كشاند و چه ميلي به من داد؟ ميلِ دست شستن از ادبيات براي هميشه و ديگر هيچ كاري نكردن جز زندگي با تو، در تو، و گذاشتن سرم ميان سينه‌هايت به جاي آنكه بي‌وقفه جلق بزنم تا جمله‌ها بيرون ريزند. به خودم مي‌گفتم: هنر تا چه حد گرفتاري و عذاب براي من مي‌خواهد و اشك براي او؟ اين همه سرخوردگي‌هاي دردناك براي رسيدن به چيزي بي‌ارزش، به چه درد مي‌خورد؟ گاهي به ترديدهاي غم‌انگيزي درباره‌ي انسان و اثرِ [ادبي] دچار مي‌شوم. نمي‌دانم كه چطور گاهي بازوانم از فرط خستگي از تنم فرو نمي‌افتند و چطور سرم به جوش نمي‌آيد.

                                كودكاني كه عاشق هم‌اند

كودكاني كه عاشق هم‌اند

ايستاده همديگر را مي‌بوسند

مقابل دروازه‌هاي شب

و رهگذراني كه مي‌گذرند

آنها را با انگشت نشان مي‌دهند

اما كودكاني كه عاشق هم‌اند

از همه‌كس بي‌خبرند آنجا

و اين تنها سايه‌شان است

كه مي‌لرزد در شب

خشم رهگذران را برمي‌انگيزند

خشم‌شان را ترحم‌شان را خنده‌شان را آرزوشان را

كودكاني كه عاشق هم‌اند

و از همه‌كس بي‌خبرند آنجا

جاي ديگري هستند

 بسيار دورتر از شب

بسيار بلند‌تر روز

 در نورِ تند اولين عشق‌شان.

   Les enfants qui s'aiment

Les enfants qui s'aiment s'embrassent debout
contre les portes de la nuit
Et les passants qui passent les désignent du doigt
Mais les enfants qui s'aiment
Ne sont là pour personne
Et c'est seulement leur ombre
Qui tremble dans la nuit
Excitant la rage des passants
Leur rage leur mépris leurs rires et leur envie
Les enfants qui s'aiment ne sont là pour personne
Ils sont ailleurs bien plus loin que la nuit
Bien plus haut que le jour
Dans l'éblouissante clarté de leur premier amour 

                           J. Prevert

   شمارة آخر مجلة بخارا، ويژة ويرجينيا وولف است. در اين ويژه‌نامه، طي مقالاتي بسيار پرمحتوا، تقريباً تمام آثار، انديشه‌ها و سوراخ سمبه‌هاي زندگي اين نويسندة هميشه افسرده بررسي شده است. علاوه بر اين، مجلة بخارا، چهارشنبه 6/10/85، ساعت 5.30، شب ويرجينيا وولف را در خانة هنرمندان برگزار مي‌كند كه در آن ژاكلين ليومان، ناهيد طباطبايي، مهدي غبرايي، فرزانه قوجلو، پگاه احمدي و ليلا صمدي دربارة وولف سخنراني مي‌كنند.

مقالة زير در ويژه‌نامة وولف بخارا چاپ شده است كه متن كاملش را اينجا هم مي‌گذارم.   

      اول مهتاب خانم مفخم دعوتم كرد. بعد از يلدا ديدم و خيال كردم ديگر گذشته است و رفتم طي يك كامنت مفصل تو وبلاگش، حسابي خودم را ريختم رو دايره. بعد كه جف دعوتم كرد تازه قاعدة اين بازي را ياد گرفتم و فهميدم كه كاري به قبل و بعد يلدا ندارد، اصلاً انگار ربطي به خود شب يلدا ندارد. راستش از همان اول كار وبلاگ‌‌نويسي، تصميم گرفتم تو برهوت مطلب ادبي، هنري بگذارم نه درددل، چون گمان مي‌كنم زندگي خودم و اتفاقاتي كه درش مي‌افتد نمي‌تواند جذابيتي براي كسي داشته باشد. خاطراتم را در دفتر كوچكي مي‌نويسم كه خواننده‌اش فقط خودم هستم. به هر حال فقط به اين دليل تو اين بازي شركت مي‌كنم كه دوستاني كه دعوتم كرده‌اند گمان نكنند اهل تنبلي و كلاس گذاشتن هستم.

1. يادم نيست موقع تولد چند كيلو بودم. مطمئنم 5 كيلو نبوده‌ام.
2. در دوران نوجواني دختر همسايه را به خانه‌مان نمي‌آوردم، من مي‌رفتم خانه‌شان. مادرش هم بي‌موقع سر نمي‌رسيد و ما با خيالت، حسابي درس مي‌خوانديم (بهش جبر و هندسه درس مي‌دادم). پس خبري از فرار به پشت‌بام و تلك‌ تلك لرزيدن نبود. در آن دوران دوچرخه‌ام را هم تو نانوايي جا نمي‌گذاشتم، يا دوچرخه‌‌سواري بلد نبودم يا اصلاً دوچرخه نداشتم، يكي از اين دو. شايد هيچكدام نباشد چون نانوايي سر كوچه‌مان بود و مجبور نبودم با دوچرخه بروم نان بخرم. به هر حال تا جايي كه يادم مي‌آيد بيشتر پياده بوده‌ام تا سواره.
3. ‌در دورة دانشجويي دل دختري را شكستم. از آن روز تا به امروز، هزار نفر دلم را شكسته‌اند و اين مكافات همچنان ادامه دارد. دوستش نداشتم، چكار كنم؟ پس يعني دو سه نفري كه بهم جواب رد دادند دوستم نداشتند؟ Oh! Mon Dieu. البته حق دارند. كجاي يك پسر قد كوتاهِ كچلِ عينكي دوست داشتني است؟
4. هيچوقت از خودم راضي نبوده‌ام، ولي اعتماد به نفس خوبي دارم و در بدترين شرايط به طرز احمقانه‌اي اميدوارم.
5. هميشه فكرهاي خوبي به سرم مي‌زند، ولي هزار سال طول مي‌كشد تا دست به كار شوم. در برداشتن قدم اول، بسيار كُندم.

پي‌نوشت:

1. مهدی شفیعی زرگر خيلي ماه است.

2. يك نفر ديگر هم خيلي ماه است كه نمي‌توانم اينجا اسمش را بياورم. قضيه سخت ناموسي  است.

3. از آدم‌هايي كه اهل شوخي نيستند، حالم به هم مي‌خورد.

4. اين پي‌نوشت نوشتن را از مهتاب كامپلكس ياد گرفتم.

5. من ديگر پنج نفر دعوت نمي‌كنم. فكرش را كه مي‌كنم مي‌ببينم اين بازي بالاخره بايد جايي تمام شود.

   بايد هميشه مست بود، همه چيز در مستي‌ست؛ تنها مسئله اين است. براي آنكه بار وحشتناك زمان را حس نكنيد كه شانه‌هاتان را خرد مي‌كند و كمرتان را خم، بايد بي‌وقفه مست شويد.

اما مستي از چه؟ از شراب، شعر، يا از تقوا، بسته به ميل خودتان، اما مست شويد!

و اگر گاهي، روي پله‌هاي قصري، روي علفزارِ سبز جوكناري بيدار شديد، با مستي كمرنگ يا پريده، بپرسيد از باد، موج، ستاره، پرنده، ساعت؛ از هر آنچه كه مي‌گريزد، هر آنچه كه مي‌نالد، هرآنچه كه جاري‌ست، هر آنچه كه مي‌خواند، هر آنچه كه سخن مي گويد، بپرسيد اكنون چه وقت است؟ باد، موج، ستاره، پرنده، ساعت، جواب‌تان خواهند گفت، وقت مستي‌ست؛ براي آنكه بردگان شهيد زمان نباشيد، مست شويد، مست شويد مدام، از شراب، از شعر، از تقوا، بسته به ميل خودتان.